korku

vurup sevginin sirtina tum yuku
gecmise gozunu simsiki yumup
en ince koprulerden gecer (en ince koprulerden gecip)
en dik yamaclara tirmanirsinda (en dik yamaclara tirmanmak kolay ama)
ufacik isik huzmesi girdimi gozune gecmisten (gecmisten sizan ufacik bir isik huzmesi girdimi gozune)
sevginin beli kirilir
tasiyamaz olur kendini. (tasiyamaz artik kendini)

bu blog desifre olmasi nedeniyle intihar etmistir

sari kirmizi yesil

toprak rengi elleri
catlamis kalpleri
berrak sulara muhtac topraklari
en saydam ruzgarlarla asinirken,
hasretleri ve sevdalari
en yasak uc renkti birbirine dolanmis;
gunes sarisi, ocak kirmizisi, agac yesili. sari, kirmizi, yesil


...

ergen

icinde kopuren coskuyu sacarak sokaklara,
hizli kosmasini bildiginden degil
hizli kosasi geldiginden kosuyordu.
yuzundeki sivilceler bile beyaza caldi
vucudundaki tum kan cekilmisti kalbine
kalbi doymuyor kopurdukce buyuyordu.
ve simdi ilk defa daha iyi anliyordu var oldugunu.

avukat

o nehrin kiyisinda ictigi birayi hatirladi
tadi dilinde mayhos bir tat
beyninde tanidik bir uyusukluk...
kulagina o bardaki o muzik usulca dokundu
ve ensesine sevgilinin buyulu parmaklari...
hafif bir yel esti yuzune,
gozlerini yavaasca kapadi
tabureyi itti biri,
geriye sallanan bir cift ayak kaldi...

iki gun sonra gasteler 'intihar' dedi
uc gun sonra imam adini okudu
bir hafta sonra hammallar geldi evine
is yerinde ismi yankilanmadi sonralari
donup kalan parmaklari sevgilinin cozuldu
tabure cururken coplugun birindebilmem hangi coplukte
cozuluyordu kimbilir kimin teninde.

tabureyi iten adam
sabirsizlikla cikti disari
cigarasini yakti hizlica
bir nefes cekti zulmedercesine sigaraya
o ayni yel esti adamin yuzune
ruzgarda asili kalan binlerce hatirasi onun
burunlarindan iceri girdi
ve kanina karisti bir daha cikmamacasina.

galaksi

orospu cocugu diye bagiriyor dolmuscu
sokaga isiyor sarhos adam,para sayiyor vezneci
kendini yakiyor asik,burnunu karistiriyor teyze
siir yaziyor biri
biri digerinden farksiz basi donuyor hepsinin
bilmem kac kilometre hizla yuvarlanirken dunya.

sonbahar yapraklari gibi sararmis kalbim
en kucuk ruzgarla ucup gidecek sanki